“Super” Tatuś – antyprzykład wspinaczkowego motywatora

Przychodzą zawsze we dwójkę: Tatuś i dziecko Tatusia. Dziecko ma 4-10 lat. Tatuś 40-50 lat. Dziecko jest jedynym dzieckiem Tatusia.

– A może spróbujesz się powspinać? *
– Niee… Boję się…
– No spróbuj! U Pana się płaci?

Wspinanie to rodzinny sport. Wspinają się całe rodziny. Najlepiej pomiędzy bilardem, rzutkami, cymbergajem, automatami do gry w strzelanie z plastikowych pistoletów, kręglami i placem zabaw, gdzie tabuny dzieci drą się w plastikowych rurach i pływają w plastikowych kulkach. Witajcie w rodzinnym (plastikowym) centrum rozrywki – tam w piwnicy siedzi na krześle cieć z brodą (lub bez), obsługuje radio i płytkę stichta i zajmuje się też wrzucaniem kulek z powrotem do basenu. Sączy czarną, lepką od cukru kawę i wrogo spogląda na brykające po sąsiedzku dzieci. Czasem udaje, że się zna na czymś i asekuruje spady z góry, papulaste dzieci wyżej wymienione, upaprane keczupem z pizzy. W połowie przypadków dzieci chcą się wspinać. W połowie – rodzice chcą, by dzieci się wspinały. I z taką sytuacją ów chałturnik ma właśnie do czynienia.

– Nie, szkolenia nie chcę. Chcę by zajął się tym profesjonalista.
Dziecko lekko się trzęsie podczas zakładania uprzęży. Wchodzi metr, może dwa.
– Ja już nie chcę dalej.
– Ale to przecież łatwe!
– Boję się, chcę na dół
– Ale Pan Cię ubezpiecza, to wszystko jest bezpieczne!
– Ale ja chcę na dół!
– Ale przecież Pan Cię trzyma, nic Ci się nie stanie! No postaw tam nogę, wyżej! Złap się tego czerwonego!
– Ja już nie chcę!
– Wie Pan, on/a tam może nie sięgać z tego stopnia. Chcesz na dół?
W odpowiedzi milczące skinienie głową lub ciche mhm, i trwożliwy wzrok skierowany na rodziciela.
– No nie wszedłeś za wysoko.

Dziecko pod pretekstem pójścia do toalety ucieka na chwilę. Tatuś zauważa chyba, że „profesjonalista” niespecjalnie wspiera wspinaczkowe zapędy Tatusia względem dziecka. Chyba z twarzy mu przezierają trochę myśli, Tatuś zaczyna tłumaczyć swe metody wychowawcze.

Tatuś wie wszystko, zaczyna rozmowę o Zamarłej Turni, że się tam wspinać można. Rozmowa jakoś się nie klei. Tatuś idzie po dwudziestu minutach po dziecko, spędzają w toalecie jeszcze z pięć minut i wracają. Tatuś popycha lekko zasmarkane dziecko, by założyć uprząż.

Dziecko po sporadycznych podpowiedziach „profesjonalisty”, subtelnie wciągane, wchodzi na górę. Szczęśliwe. Tatuś chwali dziecko. Dziecko jest szczęśliwe, że może już sobie iść. Tatuś jest dumny z dziecka. Na koniec przyznaje:

Tatuś nigdy sam nie pokaże dziecku, jakie to łatwe. Tatuś nigdy nie asekuruje dziecka. Tatuś jest od treningu charakteru.

Tatusiu, wejdź na ścianę. Brzuszek przeszkadza? Tatusia dziecko na pewno brzuszka mieć nie będzie – przecież przejdzie szkołę charakteru. I będzie takie jak Tatuś.

Bo wspinanie to taki rodzinny sport. W każdym wieku, dla każdego.

P.S. Tatuś to postać symboliczna, lecz realna. Tatusiowie tacy przychodzą czasem z dziećmi na ścianę. I tak się zachowują, tak właśnie motywują („szkolą”?) swe pociechy. I stanowią pewnie spory procent społeczeństwa. Quo vadis Tatusiu?

* Kursywą są cytowani Tatusiowie zasłyszani na ścianie. Ojców było wielu, jeden Tatuś drzemał w nich wszystkich.

Artykuł z