Upokorzenie. Słowo klucz dla wydarzeń mających miejsce przez tydzień poprzedzający niniejsze zawody. O tym, że sklejka nijak ma się do naturalnej rzeźby przekonałam się już nie raz, ale chyba nigdy tak dotkliwie. Spadam jak kłoda, trzęsę się jak przy grypie żołądkowej.

A jak już uda się coś zrobić to odzywają się zdezorientowane stawy. W środę dzwoni Gosia. Gorycz słychać już w pierwszym oddechu. „Siostra, może nie jedźmy, co? Przecież to będzie jakiś jeden wielki dysdżus… Doładujemy do Tarnowa.”.

……………………………………………………………………..

Jeszcze zanim się zaczytacie – Zwycięzcy Zakoboulder 2011 w formie bardzo ‘nie wspinaczkowej’ :)

Kinga Ociepka i Kuba Jodłowski – foto: Adam Kokot 

……………………………………………………………………..

Perspektywa całego weekendu przy lodach i fejsie brzmi kusząco, ale nie takie było założenie na sezon 2011, a przyjęta przez nas filozofia „Bez Kompromisów”, jak sama nazwa wskazuje, kompromisów nie uznaje. Zatem jedziemy!

Sobota rano, Krupówki. Szaro, zimno, marża w sklepach 1000%. Stęsknieni za Hiszpą, plażą i słońcem pijemy uderzeniową kawkę w Beach Barze pod ścianą. Marna imitacja południowo-zachodniego chillu tylko pogarsza sprawę. Zwłaszcza, że kolejny podmuch zimnego powietrza zmusza nas do założenia puchówek.

Rozgrzewka przez chwilę zdaje się być większym wyzwaniem niż samo wspinanie. W eliminacjach zawodnicy zostali postawieni przed 11 problemami made by Mar Wszołek & Toma Oleksy team.

Foto: Piotr Drożdż – Góry / www.goryonline.com 

Od sytych ruchów w przewieszeniu po subtelny balecik w pionie. Zielone krawądy zrzucają mnie po raz kolejny. „Jasny ku**s…” mruczę do siebie solidnie zdegustowana. Rozbawienie własną niemocą zastępuje typową sportową złość. Zrezygnowana podchodzę do ściany po raz kolejny i już mam oderwać nogi od materaca, gdy słyszę: „A te dziewczyny to siostry? Tak, bliźniaczki. A są w tym samym wieku? Nie, jedna jest młodsza.” W tej sytuacji nie ma mowy o udanej próbie.

Eliminacje wyłoniły 20 najlepszych mężczyzn i pozwoliły rozwspinać się 13 niewiastom. Natomiast iście butelkowa pogoda nie pozostawiła wyboru nikomu. Zwłaszcza w świetle nadchodzących wieczornych sportowych rewelacji lub spektakularnej przegranej 01:10 w piłkarzyki, czego niestety mieliśmy okazję z Mechaniorem doświadczyć. Wizyta w pierwszej napotkanej miejscówce utwierdziła nas w przekonaniu, że jak bardzo organizatorzy i zawodnicy by się nie starali to i tak zapinanie łódy na pyłku magnezji nie może konkurować z laniem po mordzie.

Film z Youtube.com, autor: wspinanie.pl

Walka stulecia przyciągnęła na Krupówki więcej osób niż wszystkie edycje PP razem wzięte (Adamek vs Kliczko przyp. redakcji ;). W okolicach 23:00 głód wrażeń rodaków tradycyjnie zamienił się w głód mięsa szczęśliwie zaspokojony w pobliskim Baconaldzie, a gdy emocje związane z nokautem technicznym i niepohamowanym gastro już opadły przyszedł czas na imprezę z prawdziwego zdarzenia. Wspaniała oprawa muzyczna i wizualna we wnętrzach Dworca Tatrzańskiego sprawiły, że niejeden zawodnik zapomniał o nadchodzących półfinałach. Zegar wybił 02, Ameryka pogrążyła się w żałobie, a Mechanior przy głośnym 100 lat wkroczył w kolejny rok swojego życia…

Mechanior - foto: Adam Kokot

o_O LOL kolejny przyp. redakcji. 100 lat Mech! Kiedy bah bah black sheep ? Kupię Ci buty, pojadę z Tobą i jeszcze skręcę to i owo… – to oficjalna deklaracja, odezwij się jak będziesz zianteresowany

Foto Adam Kokot / www.babelimages.com

Następnego dnia panele wyglądały na jeszcze wyższe i bardziej przewieszone, a chwyty malały w oczach. Po szybkiej rozgrzewce w bój ruszyły białogłowy, a za nimi skacowani/zmęczeni życiem panowie. Nie obyło się bez ofiar – trójka zawodników wylądowała z lodem na łokciach, które najwyraźniej postanowiły odmówić współpracy przy kolejnym obciążającym skurczu lub zbyt poważnie potraktowały tradycyjne „a muerte!”.

Byli jednak też tacy, którzy uszli z życiem i to w widowiskowy sposób – wśród mężczyzn rewelacyjną dyspozycję o poranku pokazał bowiem Krzysztof Szalacha, który ku uciesze ludu jako jedyny w półfinałach zatopował wszystkie 4 problemy. Mniej szczęścia i spiny miał natomiast jeden z faworytów, Konrad Ociepka, który po nieudanym starcie nie zakwalifikował się do wieczornych finałów.

U pań powiało nudą – Kinga ze stoickim spokojem torowała sobie drogę na każdy, nawet najbardziej trickowy top, a goniące ją siostry Buczek prezentowały zgięcie po pas. Zmuleni po wysiłku nieadekwatnym do możliwości organizmu i dużej Capriciosie podanej z łaską przez zmanierowanego kelnera w Sphinxie walnęliśmy się w rytmie dub stepu w szybką kimę, by o 18:30 stanąć zwartym i gotowym do ostatecznego starcia.

Film z Youtube.com, autor: wspinanie.pl 

Gdy w końcu uzgodniliśmy podstawowe zasady i przebieg finałów, co jedynie na pozór mogłoby wydawać się jasne i łatwe oraz zaprezentowaliśmy się rozgoryczonym poprzednim wieczorem fanom Adamka, a konferansjer wziął głęboki oddech, przyszła pora na rozpoczęcie igrzysk. 5 min na problem może wydawać się wystarczająco dużo lub dramatycznie mało. Crux rozpoczynał się jednak, gdy zawodnik podejmował próbę kontrolowania ewidentnie zakrzywiającej się czasoprzestrzeni na odliczającym czas zegarze… 03:15…03:14…03:17…03:10..wtf…?!

Szczęśliwie obyło się bez protestów, a czuwający nad regulaminowym przebiegiem zmagań Romek Główka mógł się zrelaksować i spokojnie obserwować poczynania kolegów po fachu, a zwłaszcza zaciętą walkę Kuby Jodłowskiego i Grzegorza Lenartowicza, z której zwycięsko ostatecznie wyszedł „najbardziej zorganizowany wspinacz z Warszawy”, wyprzedzając w ostatniej odsłonie krakowsko-łódzkiego mocarza (najlepszy transfer roku) ilością zaledwie 2 prób. U pań sytuacja rozstrzygnęła się już po 3. przystawce, na której Kinga objęła zdecydowane prowadzenie nad Klaudią Buczek.

Kuba Jodłowski, foto: Piotr Drożdż / Góry

Równolegle z finałami odbywał się tradycyjny już dla tych zawodów pokaz artystów z Manufaktuy Radykalnej Metamorfozy Złomu, którzy co roku tworzą na żywo trofea dla najlepszego zawodnika i zawodniczki wieczoru. Tym razem nagrody wręczył gość specjalny Festiwalu Spotkań z Filmem Górskim, lubujący się w skórzanej odzieży i wspinaczce po najwyższych budynkach świata, Alain Robert. Jeszcze tylko zdjęcia, uśmiechy, sponsorzy, podziękowania, zaproszenie na imprezę i…360 km do Łodzi. I tu padł rekord. Do wyczynów Oli Rudzińskiej co prawda trochę nam zabrakło, ale przyznajcie, że wynik 3,5h daje radę. Zwłaszcza, gdy następnego dnia trzeba wstać o 06:30 :/

Luźna relacja by Monika ‘Ryba’ Młodecka 

Dziekujemy za zdjęcia Piotrowi i Adamowi :) Obie galerie są świetne :)

Organizator Pucharu:

Poniżej jeszcze suche wyniki :) 

tabele z wynikami: pza.org.pl

Zobacz również:

1. Africa Boulder Trip 2011 in Rocklands
2. Adam Ondra -> 9a+ FA i 8C FA w jeden dzień !!
3. Zawody Epic Boulder 2010
4. Boulder World Cup 2011 – Munich
5. 7 Spotkania z Filmem Górskim i Zako Boulder Power
6. Africa Boulder Trip 2011 – Pierwsze mocne przejścia w ekipie!
7. IFSC Boulder World Cup – Sheffield 2011
8. Africa Boulder Trip 2011 – Pierwsze ‘ascenty’…
9. Kolejne 8c+ OS dla Ondry
10. Africa Boulder Trip 2011 – pierwsze wieści z Rocklands