POLSKA WYPRAWA RATOWNIKÓW 100 LECIE TOPR – DHAULAGIRI 2009

Dhaulagiri - obozy i drogi

23 marca br. wyruszy w Himalaje polska wyprawa ratowników z Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Jej celem jest zdobycie ośmiotysięcznika Dhaulagiri. W ten sposób ratownicy chcą uczcić setną rocznicę powstania TOPR oraz przypomnieć udział Polaków w zdobywaniu tej góry. Szczególną pamięć pragną oddać Jerzemu Hajdukiewiczowi, który wziął udział w wyprawach na Dhaulagiri (1958 i 1960) oraz przyczynił się do rozwoju medycy górskiej i nowoczesnych metod ratowniczych.

Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (TOPR) – powstało 29 października 1909 roku jako organizacja do niesienia pomocy ofiarom wypadków górskich. Było wtedy czwartą organizacją ratowniczą na świecie. Dziś jest jedyną organizacją ratownictwa górskiego działającą nieprzerwanie od 100 lat. Jej pomysłodawcami byli Mariusz Zaruski i Mieczysław Karłowicz. Co roku TOPR udziela pomocy blisko 2000 poszkodowanych oraz organizuje około 200 wieloosobowych wypraw ratunkowych w Tatrach.

Dhaulagiri I – to siódmy szczyt Ziemi, wznoszący się na wysokości 8167 m n.p.m. Położony jest w środkowo-zachodnich Himalajach Nepalu. Nazwa szczytu powstała z połączenia dwóch sanskryckich słów: dhavala – biały, giri – góra i oznacza Białą Górę. Przez pewien czas, od pomiarów dokonanych w 1818 aż do połowy XIX, wieku uważany był za najwyższą górę świata. Po raz pierwszy szczyt został zdobyty w maju 1960 roku przez wyprawę szwajcarską Kurta  Diembergera, w której brali udział dwaj Polacy: Jerzy Hajdukiewicz (wybitny alpinista, wieloletni naczelny lekarz GOPR oraz ratownik TOPR) oraz Adam Skoczylas. Pierwszego i jak do tej pory jedynego zimowego wejścia na Dhaulagiri dokonali również Polacy: Jerzy Kukuczka i Andrzej Czok w 1985 roku. Do chwili obecnej na szczycie stanęło 16 polskich wspinaczy.

“Dhaulagiri jest szczytem wymagającym, rzadko atakowanym ze względu na trudności. Jest przedostatnim z ośmiotysięczników zdobytym przez człowieka. Trzeba dysponować dużym doświadczeniem górskim i wysokimi umiejętnościami technicznymi, aby zmierzyć się z Białą Górą” – powiedział Ryszard Gajewski, kierownik wyprawy, ratownik TOPR, Prezes Zarządu Fundacji 100-lecie TOPR – Wyprawa Dhaulagiri 2009.

Ryszard Gajewski, kierownik wyprawy

“Szczyt będziemy atakować dwiema drogami: drogą pierwszych zdobywców tzw. Drogą Szwajcarską, która wiedzie granią północno-wschodnią oraz ścianą północną tzw. Drogą Japońską (przez “gruszkę”) w stylu alpejskim. Baza zostanie założona na wysokości  4800 m. n.p.m. Na drodze pierwszych zdobywców planowane jest założenie trzech obozów: I – 5880 m n.p.m., II – 6750 m n.p.m., III – 7400 m n.p.m. i stąd rozpocznie się atak szczytowy. W zależności od warunków atmosferycznych szczyt planujemy zdobyć w dniach pomiędzy 29 kwietnia a 6 maja” – dodał

W wyprawie bierze udział siedmiu ratowników TOPR: Ryszard Gajewski, Maciej Pawlikowski, Roman Mazik, Edward Lichota, Tomasz Witkowski, Grzegorz Bargiel, Andrzej Mikler. Wśród nich są osoby, które zdobywały już szczyty ośmiotysięczne trudnymi drogami wspinaczkowymi, jak również ratownicy, którzy należą do czołówki wspinaczy młodego pokolenia. Burmistrz Zakopanego wręczył uczestnikom wyprawy flagę Zakopanego, którą ratownicy umieszczą na szczycie.

Skład wyprawy PDF

Ekwipunek wyprawy, w skład którego wchodzi m.in. sprzęt i żywność, waży przeszło 1000 kilogramów. Powrót do kraju planowany jest na 14 maja br.

***

Fundacja 100-lecie TOPR – Wyprawa Dhaulagiri 2009

Fundacja założona 22 lutego 2008 r. przez grupę inicjatorów wyprawy. Celem Fundacji jest organizacja w 2009 roku wyprawy w Himalaje Nepalu na szczyt Dhaulagiri dla uczczenia setnej rocznicy powstania Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, a także wspieranie wszelkich form popularyzujących służbę ratowników TOPR, ich działalność alpinistyczną  i sportową.

Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (TOPR) - powstało 29 października 1909 roku jako organizacja do niesienia pomocy ofiarom wypadków górskich. Za znak przyjęto błękitny krzyż na białym polu. Była to wówczas czwarta organizacja ratownicza na świecie. Dziś jest jedyną organizacją ratownictwa górskiego działającą nieprzerwanie od 100 lat. Pomysłodawcami organizacji byli Mariusz Zaruski i Mieczysław Karłowicz, którzy już w 1907 r. czynili przygotowania do powołania tej organizacji.

Śmierć Mieczysława Karłowicza w lawinie śnieżnej pod Małym Kościelcem (8 luty 1909 r.) przyspieszyła powstanie pogotowia górskiego, którego pierwszym naczelnikiem został Mariusz Zaruski. Dzisiejszy TOPR, to nowoczesna, profesjonalna organizacja ratownicza wykorzystująca wszystkie dostępne zdobycze techniki dla ratowania ludzi potrzebujących pomocy w Tatrach i na stokach narciarskich Podhala. Co roku TOPR udziela pomocy blisko 2000 poszkodowanych oraz organizuje około 200 wieloosobowych wypraw ratunkowych w Tatrach. Organizacja prowadzi wszelkie formy ratownictwa górskiego poczynając od ratownictwa na zorganizowanych terenach narciarskich, przez ratownictwo jaskiniowe wraz z działaniami nurkowymi i pirotechnicznymi, ratownictwo ścianowe i lawinowe  z udziałem psów lawinowych, po ratownictwo z powietrza.

Organizacja liczy prawie 260 członków z tego ok. 140 to członkowie tzw. Straży Ratunkowej, czyli ratownicy posiadający odpowiednie umiejętności, wyposażenie i stan zdrowia  do podejmowania działań ratowniczych. W skład Straży Ratunkowej wchodzi 33 ratowników zawodowych. Pozostali członkowie to ratownicy “w stanie spoczynku”‘ którzy jednak nadal uczestniczą czynnie w życiu organizacji pełniąc dyżury informacyjne i wspierając inne działania statutowe.

TOPR jest organizacją społeczną (stowarzyszeniem) finansowaną z dotacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, odpisów z biletów wstępu do TPN i sponsorów.

Jerzy Hajdukiewicz (1918-1989) – taternik, alpinista, himalaista, ratownik TOPR, lekarz naczelny GOPR. Taternictwo zaczął uprawiać w 1937 r. W 1940 jako żołnierz Polskich Sił Zbrojnych został internowany w Szwajcarii, gdzie przebywał do końca wojny. Mimo to, cały czas się wspinał. Założył Klub Wysokogórski Winterthur.

Po powrocie do Zakopanego w 1946 r. był przez pewien czas prezesem Koła Zakopiańskiego Klubu Wysokogórskiego. Wielokrotnie wyjeżdżał na wyprawy w Alpy, gdzie zdobywał kolejne czterotysięczniki. Był pierwszym Polakiem, który skompletował je wszystkie – 57. Od 1949 r. działał jako ratownik TOPR. Udzielał się na forum międzynarodowym
jako delegat TOPR na spotkaniach ratowników europejskich IKAR. Intensywnie działał w sprawach modernizacji sprzętu ratowniczego. Uczestnicząc w akcjach ratunkowych w Alpach zapoznał się z możliwościami technicznymi tzw. Zestawu Gramingera.

Po powrocie do kraju energicznie działał i szukał możliwości, aby ten sprzęt jak najszybciej znalazł się na wyposażeniu TOPR. Zestaw Gramingera, który w krótkim czasie otrzymali ratownicy TOPR przyczynił się do uratowania wielu polskich taterników. Na tematy ratownicze oraz medycyny górskiej napisał blisko 200 artykułów, które były publikowane w prasie polskiej, niemieckiej i szwajcarskiej. Był również autorem książek: “Dhaulagiri zdobyty”, “Góry mojej młodości” i “Himal Cu-Cu-Ra”.

Jako pierwszy Polak był w Himalajach Nepalu, gdzie uczestniczył wszwajcarskich wyprawach na Dhaulagiri w 1958 i zwycięskiej w 1960 r.

1. Dhaulagiri – “Biała Góra”
Dhaulagiri – to szczyt w Himalajach środkowo-zachodnich o wysokości 8167 m n.p.m., oddzielony od pobliskiej Annapurny głęboko wciętą doliną rzeki Kali Gandaki. Dhaulagiri jest siódmym co do wysokości ośmiotysięcznikiem, najwyższym z tak zwanych niskich ośmiotysięczników. W masywie można wyodrębnić sześć w miarę samodzielnych wierzchołków:

Dhaulagiri I – 8167 m
Dhaulagiri II – 7751 m
Dhaulagiri III – 7715
Dhaulagiri IV – 7 661
Dhaulagiri V – 7 618
Dhaulagiri VI – 7 268

Przez pewien czas, od pomiarów dokonanych w 1818 aż do połowy XIX wieku, uważany za najwyższą górę świata. Pierwszą próbę wejścia podjęła wyprawa francuska w 1950 roku. W obliczu trudności orientacyjnych spowodowanych brakiem map i nieznajomością terenu Francuzi przenieśli się pod Annapurnę. Szczyt został zdobyty w 1960 roku przez wyprawę szwajcarską Kurta Diembergera, w której uczestniczył Jerzy Hajdukiewicz. Pierwszego i jak do tej pory jedynego zimowego wejścia na Dhaulagiri dokonali Polacy: Jerzy Kukuczka i Andrzej Czok w 1985 roku. Na szczycie do chwili obecnej stanęło 13 polskich wspinaczy.

Głównym celem wyprawy będzie wejście na szczyt drogą pierwszych zdobywców od strony północno-wschodniej z wariantem w kopule szczytowej przez pola śnieżne. Baza pod Dhaulagiri zostanie założona na wysokości ok. 4700 m. Pierwsza część drogi prowadzi przez uszczelniony lodowiec trawersem pod wielką charakterystyczną turnią Eiger. Wyżej lodowiec staje się coraz bardziej stromy i zmienia się w lodospad seraków usiany szczelinami.

Obóz I leży na wygodnej, rozłożystej i bezpiecznej przełęczy na wysokości 5850 m n.p.m.. Z obozu I do obozu II położonego na wysokości 6750 m n.p.m. droga prowadzi wzdłuż linii spadku filara polami śnieżnymi wśród mało wybitnych seraków i nielicznych szczelin. Powyżej obozu II droga prowadzi filarem północno-wschodnim i jest bardzo stroma. Zbyt duża ilość śniegu powoduje zagrożenie lawinowe, a jego brak i często występujące wtedy oblodzenie sprawiają, że odcinek jest trudnym technicznie stokiem lodowym.

Konfiguracja terenu powoduje, że ciężko tam znaleźć miejsce na platformę, na której można założyć obóz III (7400 m n.p.m.). Z obozu III przeprowadzony mabyć atak szczytowy.

Współrzędne geograficzne grani szczytowej:
Szerokość: 28° 42’0″ N
Długość: 83° 30’0″ E

Pozdrawiam,
Zbigniew Michalski
Dyrektor Generalny

Brak powiązanych wiadomości